𝐃𝐞 𝐯𝐞𝐫𝐥𝐢𝐞𝐬𝐜𝐢𝐫𝐤𝐞𝐥 𝐫𝐨𝐧𝐝 – 𝐭𝐮𝐬𝐬𝐞𝐧 𝐠𝐫𝐚𝐟𝐬𝐭𝐞𝐞𝐧 𝐞𝐧 𝐝𝐚𝐧𝐬𝐤𝐫𝐢𝐧𝐠

4 mei 2026

Alle feiten boven tafel, zoveel mogelijk aankijken na een verlies, was wat ik leerde in mijn opleiding. Zelf heb ik ook ervaren hoe bevrijdend dat is. En dat je angst vaak groter is dan de nare gebeurtenis zelf.

Afgelopen week reed ik als afsluiting van het traject met een cliënt naar de begraafplaats van haar vriendin, een plek die zij al een jaar uit angst had gemeden. Ik had haar gevraagd wat stenen te beschilderen, een paar voor op het graf met een tekst die ze graag wilde meenemen vanuit de vriendschap. En een paar met wat ze echt los wilde laten. We hadden wat hobbels te nemen, zo konden we het graf niet goed vinden. Uiteindelijk stonden we daar. Haar angst bleek groter te zijn dan de confrontatie. De naam van haar vriendin stond daar ijskoud op de steen. Een feit. Een harde werkelijkheid. “Ik denk dat het altijd onwerkelijk blijft,” zei ze stil. Pal naast de begraafplaats stond een basisschool en zette de lerares net een dans in met een kring kleuters. Ze schreeuwden en de muziek stond luid. Surrealistisch, zo dichtbij het graf. Toevallig was dansen altijd al de passie van mijn cliënt; ze houdt van kleur, levendigheid. Maar de laatste tijd was haar leven somber geworden. Kleurloos. Door het beschilderen van de stenen kwamen haar emoties sinds lange tijd weer los, vertelde ze. Uiteindelijk gooit ze de loslaat-stenen in het watertje vlakbij.

Er valt een last van haar af. Ze heeft durven stilstaan en een stuk van haar verlies, de werkelijkheid, aangekeken. Moedig. En daarmee is de verliescirkel voor haar rond. Die eindigt met betekenis geven. Dit geeft haar hopelijk weer wat ruimte voor dans en kleur in haar leven.